Sama jestem osobą sentymentalną, jednak pracując nad ograniczeniem ilości tych „słodkich pamiątek”, skupiłam się na tym co na pewno chcę zachować, a co mi już nie służy na obecnym etapie życia. Oczywiście miło zachować pierwszy liścik miłosny, ale czy potrzebuję zachować całą korespondencję z nastoletnich czasów? Może na początek pomocne będzie sfotografowanie części rzeczy i pozbycie się oryginałów? Jeśli jest tego dużo to zachęcam do skategoryzowania i posegregowania, a potem skupienia się na tym co na pewno zostaje lub czego już nie potrzebuję. Często rzeczy, które są dla nas problemem kłębią się w szafach, zniechęcając nas do działania (tak ich przecież dużo i nie wiem jak się do tego zabrać). Więc zacznij od przejrzenia i posegregowania całości na mniejsze części – tak będzie łatwiej. Każdy, nawet najdrobniejszy krok jest ważny, bo uwalnianie rzeczy to długotrwały proces i osobiście nie wierzę w efekt odrywania plastra (szybko i bezboleśnie). Według mnie, jeśli trudno jest się nam pożegnać z pewnymi rzeczami to stoją za nimi nieprzepracowane emocje. Dlatego krok po kroku. Dzisiaj może nie będziesz gotowa uwolnić większości, ale z częścią dasz już sobie na pewno radę. Powodzenia! 😉